Και ποιος είπε ότι οι άνθρωποι της Εκκλησίας δεν ασχολούνται με τον αθλητισμό; Στην ενορία Αγίου Αθανασίου Αμπελιών στο Πάικο, λίγο έξω από τα Γιαννιτσά, ζει ο πατέρας Θεόδωρος, ένθερμος υποστηρικτής του δρομικού κινήματος. Ο πατέρας Θεόδωρος πρόσφατα τράβηξε πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, καθώς όχι μόνο συμμετείχε, αλλά νίκησε στο φιλανθρωπικό αγώνα «No Finish Line» που διεξήχθη μεταξύ 25-29 Απριλίου και τα έσοδα του οποίου διατέθηκαν στην Ένωση «Μαζί για το Παιδί». Μάλιστα, διένυσε την απόσταση των 430 χιλιομέτρων σε 90 ώρες φορώντας τα ράσα του!

Αυτός ο άνθρωπος-πρότυπο, ο οποίος δηλώνει ταυτόχρονος φίλαθλος του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ, κόντρα στο κακό κλίμα που επικρατεί απέναντι στις δύο ομάδες τον τελευταίο χρόνο, βρέθηκε καλεσμένος των Τάσου Επιτρόπου και Γιάννη Μασοκώστα στην εκπομπή «Πρώτο και στα Σπορ» του Πρώτου Προγράμματος και μίλησε για τη συμμετοχή του στο No Finish Line, αναφέρθηκε στην αγάπη του για το ποδόσφαιρο, ενώ δεν παρέλειψε να σημειώσει πως και η Εκκλησία θα μπορούσε να συνδράμει στη διοργάνωση αθλητικών εκδηλώσεων, καθώς «Εκκλησία και αθλητισμός έχουν το κοινό ότι ενώνουν όλο τον κόσμο».

Αναλυτικά, ο πατέρας Θεόδωρος μίλησε:

Για τη συμμετοχή του στο No Finish Line: «Αναρρώνω από τον αγώνα, σίγουρα θα χρειαστώ ένα μήνα. Έτρεχα με δύο μπουκάλια νερό, ένα που έριχνα στο κεφάλι μου και ένα που έπινα. Σε κάθε χιλιόμετρο έπαιρνα και δυο μπουκάλια. Μέχρι να φτάσω στο επόμενο, το νερό είχε εξατμιστεί.»

Για τον τελικό του Κυπέλλου: «Θα μιλήσω αντικειμενικά. Καταλάβαμε όλος ο κόσμος ότι ο ΠΑΟΚ ήταν κατά μία κλάση ανώτερος από την ΑΕΚ στο συγκεκριμένο παιχνίδι»

Για το αν παρακολουθεί ποδόσφαιρο: «Παρακολουθώ όσο μπορώ, αλλά δεν πηγαίνω στα γήπεδα λόγω των ύβρεων και των εκτρόπων που γίνονται εκεί. Δεν τα αντέχω αυτά τα πράγματα. Δεν υπάρχει σεβασμός. Παλιότερα, πηγαίναμε με την οικογένειά μας, το ποδόσφαιρο ήταν γιορτή. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει.»

Για το κίνητρο που τον έκανε να δηλώσει συμμετοχή στο No Finish Line: «Κατ’ αρχήν, πήγα εκεί γιατί αισθάνθηκα την ανάγκη, πρώτα σαν ένας άνθρωπος πιστός και μετά σαν μέλος της Εκκλησίας, να πάω να συνεισφέρω στην προσπάθεια αυτή που γίνεται για αυτά τα παιδιά. Πάντοτε η Εκκλησία πρωτοστατούσε σε τέτοιες φιλανθρωπικές ενέργειες και έτσι και εγώ, σαν ιερωμένος έπρεπε να πάω να δώσω το παρών. Ένα δεύτερο στοιχείο που με κίνησε να πάω είναι η αγάπη μου για τη Μακεδονία.»

Για το ότι τερμάτισε με την Ελληνική σημαία που έγραφε «Η Μακεδονία είναι ελληνική«: «Είμαι Έλληνας Μακεδόνας και ήθελα να περάσω ένα κοινωνικοπολιτικό μήνυμα»

Για το αν μπορεί η Εκκλησία να διοργανώσει αθλητικές εκδηλώσεις: «Κοντά σε εμάς, υπάρχει η Μητρόπολη Κίτρους και Αικατερίνης η οποία διοργανώνει προς τιμή του δεσπότη Γεωργίου, τέτοιες εκδηλώσεις και τα χρήματα που μαζεύονται δίνονται για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Αυτοί διοργανώνονται δύο φορές το χρόνο και ο δεσπότης στο τέλος βραβεύει κάθε αθλητή με το μετάλλιό του. Η Εκκλησία θα μπορούσε, ακόμα, να πάρει μέρος και σε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Γιατί ο αθλητισμός ενώνει όλο τον κόσμο, δε χωρίζει. Έτσι και η Εκκλησία από τη στιγμή που ενώνει, θα μπορούσε να διοργανώσει τέτοιους αγώνες.»

Για τους αγώνες στους οποίους τρέχει: «Προσπαθώ να τρέχω όσο μου δίνεται η δυνατότητα. Κάνω και τις προπονήσεις μου καθημερινά για δύο ώρες. Όσο βέβαια δε συμπίπτουν με τα άλλα μου καθήκοντα, όπως τις Κυριακές με τη Θεία Λειτουργία. Κάποιες φορές αλλάζω λίγο την ώρα τους και πηγαίνω κατευθείαν. Αλλάζω μόνο παπούτσια. Τα ράσα μου τα έχω διαμορφώσει ώστε να προσαρμόζονται στις συνθήκες.»

Για τις συμβουλές που θα έδινε σε κάποιον που τον ενδιαφέρει το δρομικό κίνημα: «Εκτός από τα πόδια, θα πρέπει όποιος ασχολείται με αυτό να το αγαπάει. Και πάνω από όλα, να έχει τη διάθεση να υπηρετεί τους άλλους ανθρώπους και το Θεό και να μην έχει αλαζονεία, αλλιώς έχει χάσει ήδη. Δεν έχει σημασία πόσο γρήγορα πας, αλλά πόσο μακριά πας.»

Επιμέλεια κειμένου: Γιάννης Μασοκώστας