Του Τάσου Επιτρόπου

Οπαδοί Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού λογοφέρνουν στα όρια της… σύρραξης. Συνηθισμένο φαινόμενο. Είναι μια μέρα πριν από κρίσιμο ποδοσφαιρικό ντέρμπι Αιωνίων. Κάποια μέρα, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’90, στη συμβολή Πατησίων και Ηπείρου.

Οι (ουδέτεροι) περαστικοί χαζεύουν απορημένοι, περιμένοντας το ξέσπασμα. Την ίδια στιγμή σταματά παραδίπλα μια Μερσεντές. Η γνωστή φυσιογνωμία κατεβαίνει από το αυτοκίνητο και με περίσσιο θάρρος και σίγουρο βηματισμό κινείται προς τους οπαδούς! Η αντίδρασή τους μοναδική, ενδεχομένως ανεπανάληπτη! Πράσινοι και Κόκκινοι τον ακούνε με ευλάβεια: «Παιδιά σας παρακαλώ. Δεν είναι σωστό…»!

Σταματούν όλοι! «Ο,τι πεις πρόεδρε. Εσύ να σαι καλά…», είπε ένας φίλος του Παναθηναϊκού, ενώ ένας «ερυθρόλευκος» φώναξε: «Μακάρι να είχαμε πρόεδρο σαν εσένα. Για πάντα»!
Όλοι ήθελαν να τον χαιρετήσουν, να τον αγγίξουν. Μετά έφυγαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις…

Επέστρεψε στη Μερσεντές, σοβαρός, ικανοποιημένος. Χωρίς συνοδεία, χωρίς μπράβους, κτιστούς, μπόντιογκαρντς κλπ. Δεν τους είχε ανάγκη, ήταν ο Παύλος Γιαννακόπουλος.

Ήμουν εκεί, το είδα, το άκουσα και νομίζω πως είναι ένα δείγμα της ποιότητάς του και του σεβασμού που έτρεφαν προς το πρόσωπό του οι οπαδοί (και) του Ολυμπιακού!