Μετά την Οικονομία τέθηκε και το ελληνικό ποδόσφαιρο σε στενή επιτήρηση. Μπορούμε να υπερηφανευόμαστε ότι γίναμε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που της επιβλήθηκε «Μνημόνιο» στο ποδόσφαιρο, μετά την απόφαση της FIFA να ορίσει διοικούσα επιτροπή ή αλλιώς «Επιτροπή Εξομάλυνσης» προκειμένου να βγει από την κρίση η ΕΠΟ και να οδηγηθεί ομαλά σε εκλογές.

Προφανώς γιατί μόνοι μας δεν μπορούσαμε, ή δεν θέλαμε. Αποδείξαμε ότι δεν ήμασταν ικανοί να διοικήσουμε το σπίτι μας. Το ποδόσφαιρό μας. Να διαχειριστούμε κρίσεις όπως αυτή που προέκυψε στην ΕΠΟ. Και επιβλήθηκε στη χώρα μας Επιτήρηση που έχει συμβεί σε χώρες όπως το Κονγκό, το Κουβέϊτ ή η Ζουαζιλάνδη.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο μόλις 12 χρόνια μετά τον θρίαμβο στην Πορτογαλία το 2004 κατάφερε, γιατί περί κατορθώματος πρόκειται, να ξύσει τον πάτο του βαρελιού, να το τρυπήσει και να πάει ακόμα πιο κάτω.

Δόθηκε η χρυσή (κυριολεκτικά) ευκαιρία στο ποδόσφαιρό μας να μπει σε τροχιά ανάπτυξης και να τρέξει στις ράγες του υγιούς ανταγωνισμού, όμως αντ΄αυτού προτίμησε να κυλιστεί στον βούρκο του παραγοντισμού, της απαξίωσης και της ανομίας.

Παρ΄ όλες τις προσπάθειες που έγιναν κατά καιρούς από την Πολιτεία να μπουν κανόνες σωστής λειτουργίας, να καθαριστεί ο χώρος από τα στοιχεία αυτά που έδιωξαν τον κόσμο από τα γήπεδα, δεν υπήρξε ειλικρινής πρόθεση από τους ανθρώπους που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο να εξυγιανθεί. Προτίμησαν να οχυρώσουν τα συμφέροντά τους και να τα εδραιώσουν εις βάρος του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Από την πλευρά της η ΕΠΟ δεν μπόρεσε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να επιβάλλει την ισονομία μέσα στα γήπεδα καθώς η ελληνική διαιτησία τα τελευταία τουλάχιστον 5 χρόνια όχι μόνον καταρράκωσε κάθε έννοια αξιοπιστίας στο πρωτάθλημα, αλλά προκάλεσε την μήνι της Πολιτείας και το ακόμα χειρότερο την μήνι της FIFA και της UEFA.

To πιο θλιβερό όλων είναι ότι πυροδότησε την τυφλή βία μέσα και έξω από τα γήπεδα. Μετατράπησαν σε πεδία «μάχης» ενός άθλιου πολέμου μεταξύ αλητών και περιθωριακών στοιχείων που βρήκαν πρόθυμα στέγη στο ποδόσφαιρο και εδώ είναι τεράστια η ευθύνη και των συλλόγων που δεν έκαναν ουσιαστικά τίποτα για να προστατέψουν τον χώρο τους.

Με τα καμώματα οπαδών, παραγόντων και άλλων παρατρεχάμενων που ζουν παρασιτικά από το ποδόσφαιρο κατάφεραν να διώξουν τους αγνούς φίλους του αθλήματος από τα γήπεδα, αλλά δεν τους ενόχλησε ούτε αυτό.

Δεν ενοχλήθηκαν οι παράγοντες του ποδοσφαίρου ούτε καν όταν η FIFA απειλούσε άμεσα με ποδοσφαιρικό GREXIT τη χώρα μας τον περασμένο Μάϊο! Κι όμως ακόμα και τότε αντί να ομονοήσουν όλοι για το καλό του ποδοσφαίρου, ύψωσαν τους εγωϊσμούς τους και απέδειξαν ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να παραμείνουν γαντζωμένοι στις θέσεις και τις καρέκλες τους. Κρίμα.

Το «κερασάκι στην τούρτα» ήταν η απόφαση του Διαιτητικού Δικαστηρίου που ενώ όλοι γνώριζαν ότι η υπομονή της FIFA είχε …ξεχειλίσει από το ποτήρι, προτίμησε να ορίσει μόνη της διοικούσα επιτροπή και να αναβάλλει κατά δύο μήνες τις εκλογές στην ΕΠΟ.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι πια ημιθανές πάνω στο τραπέζι του «χειρουργείου» της FIFA. Το «φάρμακο» δεν είναι πλέον στα χέρια μας, αφού τα δικά μας ήταν διεφθαρμένα και ανίκανα, όμως έστω και τώρα μπορούμε να αλλάξουμε τη μοίρα του ποδοσφαίρου. Αρκεί να το θελήσουμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ.

Άλλωστε το χρωστάμε στα χιλιάδες παιδιά που κάνουν αθλητισμό και παίζουν ποδόσφαιρο σε όλα τα γήπεδα της Ελλάδας και θέλουν να πρωταγωνιστήσουν στα γήπεδα. Εξάλλου αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές στο ποδόσφαιρο. Το χρωστάμε στα παιδιά της εθνικής μας ομάδας που μας έκαναν και συνεχίζουν να μας κάνουν υπερήφανους στις διεθνείς διοργανώσεις.

Ο Νίκος Καζαντζάκης είχε πει κάποτε ότι αν θες να φτάσεις στον ουρανό πρέπει να πάρεις φόρα από τον πάτο της κόλασης. Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει αποδείξει ότι είναι ικανό για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο. Ελπίζουμε αυτή η κατρακύλα να σταματήσει κάπου εδώ και να αρχίσουμε επιτέλους να παίρνουμε τα πάνω μας!

Αναμένουμε με ενδιαφέρον τη σύσταση της νέας διοικούσας επιτροπής από την FIFA και μακάρι να γίνει η απαρχή για ένα νέο ξεκίνημα. Αρκεί οι επόμενοι άνθρωποι που θα επανδρώσουν τις θέσεις ευθύνης στο ελληνικό ποδόσφαιρο να μην έχουν το μυαλό τους στο πως θα χτίσουν καριέρες ή να αποκομίσουν οφέλη γύρω από το ποδόσφαιρο, αλλά να το αγαπήσουν.

Υπάρχει όμως έστω και τώρα αληθινή αγάπη για το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα; Ο χρόνος και η FIFA θα δείξουν…..

ΣΠΥΡΟΣ ΑΜΠΕΛΑΚΗΣ