Του απεσταλμένου της ΕΡΤ Γρηγόρη Τάτση.

Μπορεί οι 19 Ρώσοι αθλητές που συμμετέχουν στο 16ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου να αγωνίζονται ως ουδέτεροι και να μην έχουν δικαίωμα χρήσης του εθνικού συμβόλου στις εμφανίσεις τους λόγω της τιμωρίας της Ρωσικής ομοσπονδίας από την IAAF, ωστόσο σε αυτό το παγκόσμιο πρωτάθλημα το γεγονός αυτό δεν είναι το μόνο πρωτοεμφανιζόμενο.

Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι αθλητές που οχι μόνο δεν θα ακούσουν τον εθνικό ύμνο της χώρας τους ούτε θα δουν τη σημαία της να κυματίζει στο στάδιο γιατί πολύ απλά δεν έχουν πατρίδα.

Είναι οι αθλητές που ξεριζώθηκαν από τη γη που γεννήθηκαν λόγω πολέμου .
Είναι η πενταμελής ομάδα των προσφύγων που για πρώτη φορά στην ιστορία των παγκοσμίων πρωταθλημάτων κατεβαίνει να αγωνιστεί συντεταγμένα , βάσει ορίων που θέσπισε για αυτούς η Διεθνής Ομοσπονδία και τα οποία πέτυχαν.

Οι αθλητές αυτοί ζουν και γυμνάζονται σε προπονητικό καμπ που βρίσκεται στους Λόφους του Ενγκονγκ, νοτιοδυτικά του Ναϊρόμπι στη Κένυα και διευθύνεται από το ίδρυμα για την Ειρήνη που έχει εμπνευστή την παλαίμαχη πρωταθλήτρια μεγάλων αποστάσεων Τέγκλα Λορούπε .

Η ομάδα συγκροτήθηκε τον Φεβρουάριο όταν η Λορούπε πήγε στους προσφυγικούς καταυλισμούς της Κακούμα και της Νταντάαμπ στην Κένυα όπου ζούσαν οι αθλητές αυτοί και οργάνωσε επί τόπου αγώνες για να τους δοκιμάσει .

Ο 20χρονος Αχμέντ Μπασίρ Φαράχ από τη Σομαλία που αγωνίζεται στα 800μ, η 23χρονη Αντζελίνα Ναντί από το Νότιο Σουδάν στα 1500μ , οι συμπατριώτες της ο 18χρονος Ντομινίκ Λοκινιόμο Λομπαλού στα 1500μ, και η 22χρονη Ρόζε Νατίκε Λοκόνιεν στα 800 μ καθώς και ο Αιθίοπας Καντάρ Ομάρ Αμπντουλαχί συγκροτούν την ομάδα των προσφύγων που έχουν όνειρο να αγωνιστούν και αυτοί σε ένα κατάμεστο στάδιο πλάϊ στους καλύτερους του κόσμου και να θυμίσουν στην παγκόσμια οικογένεια του αθλητισμού και των φιλάθλων όπου γης πως είναι και εκείνοι αθλητές με ίδια δικαιώματα στους οποίους δεν χαρίστηκε η συμμετοχή αλλά την κατέκτησαν με την αξία της προσπάθειάς τους.

Οι νεαροί αυτοί αθλητές, χωρίστηκαν βίαια σε τρυφερή ηλικία από τις πατρογονικές εστίες και βρέθηκαν πολύ μακρυά αγνοημένοι και αγνοώντας οι ίδιοι την τύχη των ανθρώπων τους.

Υπάρχουν φορές που μέσα από την άφατη δυστυχία ξεπροβάλλει η ελπίδα.
Για αυτούς τους ανθρώπους και για κάποιους άλλους ακόμη που αποτελούν τη εξαίρεση στον κανόνα , ο αθλητισμός έδωσε υπόσταση στην ελπίδα τους και η προσπάθεια τους επιβραβεύτηκε .

Τώρα θέλουν να εμπνεύσουν τα 65 εκατομμύρια των προσφύγων που ζουν σε ολόκληρο τον πλανήτη μέσα από την εικόνα που από το Ολυμπιακό στάδιο του Λονδίνου ταξιδεύει στην πιο απόμακρη γωνιά της υφηλίου .