Σε ανύποπτο χρόνο, πριν δυό- τρεις μέρες, είχα πει στον αέρα της ΕΡΑ ΣΠΟΡ σε συζήτηση με τον Γιάννη Ντεντόπουλο πως έτσι όπως παίζει η Εθνική μας, όχι στο Ρίο δε μπορεί να πάει αλλά ούτε καν στο… Αντίρριο!

Όχι, δεν πουλάω εξυπνάδα, αλλά να, μετά από τόσα χρόνια στο κουρμπέτι και να μην ήξερα θα το μάθαινα λίγο το μπαγάσικο το μπασκετάκι.

Δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι μου πως το υλικό που επέλεξε ο Φώτης Κατσικάρης για να διεκδικήσει στο Τορίνο την πρόκριση στους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο ξεπερνούσε κάθε φαντασία, ανατρέποντας τις θεμελιώδεις αρχές του αθλήματος και –τουλάχιστον- τις ισορροπίες σε άμυνα και επίθεση.

Θα μου πείτε ότι τώρα, μετά την …κηδεία είναι εύκολο να θάψουμε και το μαέστρο, αλλά πώς να παραβλέψει κανείς ότι η ελληνική ομάδα έχασε την ευκαιρία να διεκδικήσει το  πολυπόθητο εισιτήριο στον τελικό του Προολυμπιακού τουρνουά από μία ομάδα η οποία στον άσο έπαιζε με το «γυάλινο» Ούκιτς και με τον απίθανο –κατά συνθήκη- Σιμόν και στο πέντε με τον αναπληρωματικό του Μπουρούση στην Κούτσα, τον Πλάνινιτς και με κάποιο Μπίλαν, που δεν έχει θέση ούτε στον- συγνώμη- Κόροιβο!

Απέναντι σε τούτη την ομάδα η οποία στηρίχθηκε στην επιθετική ικανότητα των Μπογκντάνοβιτς και Σάριτς, ο Κατσικάρης δεν κατόρθωσε να χαλιναγωγήσει την …παιδική αφέλεια του Γιάννη Αντετοκούνμπο, που νόμισε ότι το χρίσμα του ηγέτη που του χάρισαν τα ΜΜΕ χωρίς να το κερδίσει ο ίδιος με την αγωνιστική του συμπεριφορά πάνω στο παρκέ, του έδινε το δικαίωμα ή ακόμη του φόρτωνε την υποχρέωση να σουτάρει ανεξέλεγκτα τρίποντα έξω από κάθε σύστημα ή να κάνει ηρωικά γιουρούσια μόνος εναντίον όλων.

Ο Κατσικάρης, για τον οποίο –ειλικρινά- έχω εκφράσει κατά καιρούς την εκτίμησή μου για την αγωνιστική του φιλοσοφία, δυστυχώς έχασε πολλούς πόντους για έναν και μόνο λόγο. Ότι κατόρθωσε να παρουσιάσει σε ένα σημαντικό –έτσι όπως παρουσιάστηκε κι από την ομοσπονδία-  ραντεβού την ομάδα τόσο, μα τόσο μονοδιάστατη επιθετικά και απολύτως προβλέψιμη για κάθε αντίπαλο. Με φτωχή περιφέρεια, αδύναμο –πλην του Περπέρογλου- περιφερειακό σουτ και ανύπαρκτη δημιουργία.

Αυτό το τρανταχτό κουσούρι ήταν πανεύκολο να διαβαστεί από κάθε αντίπαλο, πόσο μάλλον από τον Αzα Πέτροβιτς, που έσφιξε την άμυνα και άφησε τους Ελληνες να ρίχνουν τα … τούβλα τους έξω από τα 6,75. Κι αν αυτό ήταν αναμενόμενο, το παράδοξο ήταν πως ούτε στην άμυνα υπήρξε το αντίδοτο για να ισορροπήσει η ομάδα και να βρει ένα πάτημα ώστε να διεκδικήσει ότι της αναλογούσε από το ματς και η ήττα από τους Κροάτες ήρθε απολύτως φυσιολογικά και δίκαια.

Θεωρώ πως τούτη την ώρα δεν έχει νόημα να συγκρίνει κανείς μερικούς από εκείνους που ταξίδεψαν στο Τορίνο με κάποιους που έμειναν στην Ελλάδα και πως θα μπορούσε να είναι η ομάδα με ορισμένες διαφοροποιήσεις στη σύνθεσή της. Όσο για τα επικολυρικά λεχθέντα μετά τον αγώνα, ότι η ομάδα θα μάθει από τα λάθη της και του χρόνου θα είναι παρούσα, τα έχουμε ξανακούσει. Καλύτερα να μασάει κανείς, παρά να μιλάει…

Γιώργος Παχάκης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: eurokinissi/actionimages (CIAMILLO GIULIO)