Ο αρχηγός της Εθνικής ομάδας μπάσκετ που κατέκτησε το EURO BASKET 1987, νικώντας στον τελικό της 14ης Ιουνίου την Σοβιετική Ένωση 103-101, και νυν προπονητής, Παναγιώτης Γιαννάκης μίλησε στην ΕΡΑσπορ, στην εκπομπή «Μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν» και στους Γιάννη Ντεντόπουλο, Μπάμπη Παπάζογλου για τη μεγάλη επιτυχία εκείνης της ομάδας.

 

«Σήμερα λέμε χρόνια καλά γιατί το ελληνικό μπάσκετ θα έχει πολλά και καλά χρόνια», είπε αρχικά ο «δράκος» του ελληνικού μπάσκετ και τόνισε:

 

-Για το μήνυμα που έστειλε εκείνη η ομάδα: «Έστειλε πολλά μηνύματα. Το ένα ήταν ότι όσο μικρή χώρα κι αν είσαι, ταλέντο υπάρχει. Όμως, η πίστη, η θέληση, το πάθος και η ομαδική προσπάθεια, είναι βασικά συστατικά. Να βάλεις το εγώ κάτω από το εμείς. Τότε είπαμε: Ας αρχίσουν οι χοροί, γιατί όλοι μαζί πρέπει να μάθουμε να χορεύουμε σε υψηλό επίπεδο. Κι αυτό παραμένει ένα επίκαιρο μήνυμα».

Για το πότε πίστεψαν ότι μπορούσαν να κατακτήσουν το τρόπαιο: «Με τον κόουτς, Κώστα Πολίτη, αντιμετωπίζαμε όλα τα παιχνίδια και τους αντιπάλους με στόχο να παίξουμε αυτό που ξέρουμε, με την πίστη ότι μπορούμε να τους κερδίσουμε. Η ομάδα είχε ήδη δείξει καλό χαρακτήρα στο Παγκόσμιο του 1986. Έπαιξε στα ίσια με όλους αντιπάλους και με τη Σοβιετική Ένωση, το ματς χάθηκε στις λεπτομέρειες. Ίσως γιατί σκεπτόμασταν να είμαστε ξεκούραστοι στα επόμενα παιχνίδια, που βαθμολογικά ήταν πιο σημαντικά για μας. Ήδη όμως είχαμε κρούσει τον κώδωνα ότι είμαστε μία ομάδα που μπορεί να παίξει και να ανταγωνιστεί τους καλύτερους. Το 1987, το ευρωπαϊκό γινόταν στην πατρίδα μας, μπροστά στον κόσμο που μας αγαπούσε, αλλά δεν φανταζόταν ότι μπορούσαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο. Υπήρχε μία πίεση για να περάσουμε στους οχτώ. Παίξαμε στον όμιλο με τις τρεις καλύτερες ομάδες, την Σοβιετική Ένωση, τη Γιουγκοσλαβία και την Ισπανία. Είναι αλήθεια επίσης ότι αντιμετωπίσαμε στο πρώτο νοκ άουτ ματς την Ιταλία, την οποία δεν είχαμε κερδίσει ποτέ. Το πιστεύαμε πολύ όμως ότι μπορούσαμε να την κερδίσουμε. Η Γιουγκοσλαβία στον ημιτελικό ήταν πολύ δύσκολη ομάδα για μας, με πολύ ταλέντο. Τους είχαμε κερδίσει στον όμιλο και έπρεπε να το ξανακάνουμε. Θυμάμαι στις συζητήσεις που κάναμε, πολλοί έλεγαν ότι ήταν δύσκολο να το κάνουμε ξανά. Εγώ είμαι αισιόδοξος. Είχα λοιπόν την πίστη ότι θα τους κερδίσουμε. Όταν μπήκαμε στο φάιναλ φορ ήταν ήδη μεγάλη επιτυχία. Υπήρχε διάχυτη ευφορία γιατί ήταν η πρώτη φορά που μπήκαμε στους τέσσερις. Αυτό μας έδωσε άνεση στο παιχνίδι και παρ’ ό,τι με τους Γιουγκοσλάβους στράβωσε το ματς, κερδίσαμε».

-Για το αν μπορούσανε να κοιμηθούν εκείνες τις ημέρες: «Ήταν δύσκολο γιατί μαζευόταν πολύς κόσμος στο ξενοδοχείο. Ερχόταν να πανηγυρίσουμε. Ήταν ένα μικρό ξενοδοχείο στη Γλυφάδα, που είχε όμως πολλή αγάπη. Υπήρχε τόση ενέργεια και ενθουσιασμός με την αγάπη του κόσμου. Δεν είχαμε κάνει ως Ελλάδα κάτι ανάλογο σε κανένα σπορ και είχαμε και μία ανασφάλεια όταν παίζαμε με τους Ευρωπαίους, θεωρώντας ότι είναι καλύτεροι από εμάς. Νομίζω όλα αυτά δημιούργησαν ένα ξεχωριστό ενθουσιασμό στον κόσμο και γινόταν χαμός. Ήταν κόσμος σε όλη την Ποσειδώνος, έβγαιναν από τα σπίτια τους να δουν το πούλμαν να περνάει. Ήταν συγκλονιστικές οι στιγμές».

-Για το αν άλλαξε η ζωή των μελών εκείνης της ομάδας: «Για να λέμε την πραγματικότητα, επειδή πιστεύω ότι μπορούμε να πετύχουμε περισσότερα πράγματα, χρειάζεται να είμαστε πιο οργανωτικοί, πιο διορατικοί. Σίγουρα η ζωή μας άλλαξε πολύ, όπως και των περισσότερων μπασκετμπολιστών, διότι υπήρχε μία έκρηξη, με δημιουργία νέων εγκαταστάσεων. Ωστόσο, όλη αυτή η βιασύνη να υποδεχθούμε τα παιδιά που ήθελαν να ασχοληθούν με το άθλημα, δεν μας έδωσε τη δυνατότητα να οργανωθούμε περισσότερο. Παρ’ όλα αυτά και μεγάλες επιτυχίες κάναμε και ταλέντα βγάλαμε, και κόσμος ήρθε στο μπάσκετ. Και φήμη σε όλο τον κόσμο αποκτήσαμε. Έγιναν τεράστια βήματα, απλά μπορούσαμε να κάνουμε και περισσότερα».

-Για τις σχέσεις των παικτών μεταξύ τους και με την Ομοσπονδία: «Αν καταφέρουμε να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλο και να συνεργαζόμαστε, αυτό θα δώσει τεράστια ώθηση. Έχουμε ταλαντούχους ανθρώπους και στο μπάσκετ και στις επιστήμες και σε όλους τους χώρους. Συνεργαζόμαστε με κάποιον μόνον όταν τον αγαπάμε, αλλά δεν πρέπει να είναι έτσι. Γενικά είχαμε καλές σχέσεις. Όταν είσαι με τόσους ανθρώπους, που νομίζουν ότι αγάπη είναι μόνον όταν τους χαϊδεύεις τα αυτιά, πιθανόν να επηρεάζει τις σχέσεις. Οι σχέσεις πρέπει να είναι σχέσεις συνεργασίας για το κοινό καλό. Το κυριότερο είναι ότι έβγαλε η ομάδα μία συνεργασία, μία αλληλεγγύη. Στην Ελλάδα το μπάσκετ ήταν σε υψηλό επίπεδο ανέκαθεν, απλά πολλές φορές ο εγωισμός ήταν μεγαλύτερος. Υπάρχει μία παγίδα. Είτε είσαι διοίκηση, είτε προπονητής, είτε παίκτης, έχεις την εντύπωση ότι μπορείς να τα κάνεις όλα μόνος σου. Και διοικητικά να νομίζεις ότι θα τα κάνεις όλα μόνος σου, και προπονητικά ή και αγωνιστικά. Κυρίως αγωνιστικά. Για να έρθουν μεγάλες επιτυχίες απαιτούνται μεγάλες συνεργασίες και με τη διοίκηση και με τον προπονητή και με τους παίκτες. Να είναι όλη μία αλυσίδα».

Για το ποια επιτυχία στην οποία συμμετείχε ξεχωρίζει: Αυτήν του Eurobasket 1987, του Eurobasket 2005 ή τη νίκη επί της Dream Team στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Ιαπωνίας: «Το παιχνίδι αυτό προπονεί και τον χαρακτήρα. Είμαστε χώρα που μπορεί να έχει ωραίες στιγμές μέσα από αυτό το παιχνίδι. Με βάζετε σε δύσκολη θέση. Όταν παίζεις είναι πιο έντονα τα συναισθήματα, αλλά φυσικά ως προπονητής χαίρεσαι διπλά γιατί προσπαθείς να δώσεις στα παιδιά έναν τρόπο να δουν τα πράγματα καλύτερα και να τα κάνουν καλύτερα από σένα. Αυτό σου δίνει χαρά και ικανοποίηση. Βλέπεις ότι αυτό που αγαπούσες εσύ πάει δύο βήματα πιο μπροστά».

-Για το φαινόμενο να εγκαταλείπουν οι παίκτες την Εθνική πριν το τέλος της καριέρας τους, σε αντίθεση με τον ίδιο που έπαιξε στην Εθνική μέχρι τα 37 του χρόνια: «Η ζωή αλλάζει συνεχώς. Οι υποχρεώσεις το ίδιο. Η πίεση είναι διαφορετική, τα ταξίδια και τα παιχνίδια είναι πολλά. Θέλει επικοινωνία. Έχουν οικογένειες, έχουν τα παιδιά τους και μ’ αρέσει που έχουν μεγάλες και ωραίες οικογένειες. Ξέρω ότι οι γυναίκες τους κάνουν μεγάλη προσπάθεια. Πρέπει να βάλουμε ένα στόχο ως μπάσκετ. Να έχουμε καλύτερη επικοινωνία μεταξύ μας, διοίκηση προπονητές, παίκτες, να δημιουργήσουμε περισσότερα παιδιά σ’ αυτό το επίπεδο. Υπάρχει ταλέντο, δυνατότητα και πιστεύω ότι θα βελτιωθούν και οι εγκαταστάσεις. Υπάρχει έλλειψη προπονητηρίων, όπου θα μπορούσαν να γίνουν πολλά πράγματα για να πλάσουν τα παιδιά τα όνειρά τους».

-Για την κριτική που είχε δεχθεί όταν είχε πάρει στην Εθνική του 2004 τον Σπανούλη, τον οποίο είχε τότε παίκτη στο Μαρούσι: «Πίστευα πολύ στον Σπανούλη, όπως και στον Ζήση. Άλλωστε ο Σπανούλης έπαιζε στη δεύτερη ομάδα του πρωταθλήματος εκείνη τη σεζόν (σ.σ. γέλια)».

-Για το προολυμπιακό και τον Αντεντοκούμπο:  «Το μπάσκετ είναι ένα παιχνίδι που πρέπει να συνεργαστούν τα παιδιά για να βρούμε τον καλύτερο τρόπο επίθεσης και άμυνας. Ο Γιάννης αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο στο παγκόσμιο μπάσκετ, αλλά πρέπει να γίνει ομαδική προσπάθεια για να πετύχουμε πάλι κάτι ξεχωριστό».

Πηγή: ΕΡΑσπορ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:eurokinissi/actionimages (ΘΩΜΑΣ ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗΣ)