Πολλοί είπαν ότι, με την κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο, ο Σπύρος Γιαννιώτης έγινε θρύλος.

Όμως, ο αθλητής που εκπροσώπησε διεθνώς την Ελλάδα επί 18 συναπτά έτη, ο δις παγκόσμιος πρωταθλητής των 10χλμ., ο κολυμβητής των πέντε Ολυμπιακών συμμετοχών, των επτά παγκόσμιων και των πέντε ευρωπαϊκών μεταλλίων, ο εις διπλούν φιναλίστ των Ολυμπιακών της Αθήνας, ο άνθρωπος που κλαίγοντας ζήτησε συγγνώμη από τους Ελληνες, επειδή τους απογοήτευσε με την… τέταρτη θέση των Ολυμπιακών του Λονδίνου, ο πολυνίκης των Πανελληνίων Πρωταθλημάτων, ήταν ήδη θρύλος. Το απόγευμα της 16ης Αυγούστου 2016, ο Σπύρος Γιαννιώτης έγινε κάτι παραπάνω από θρύλος: έγινε ΜΥΘΟΣ.

Πριν λίγες ημέρες, η Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδας ανακοίνωσε ότι ο Γιαννιώτης θα είναι στο εξής πρεσβευτής των αθλημάτων της ομοσπονδίας, με στόχο να προσελκύσει και να διαπαιδαγωγήσει μικρά παιδιά στο χώρο του υγρού στίβου, αλλά και να μεταλαμπαδεύσει στους νέους αθλητές και αθλήτριες τις αξίες και τα ιδανικά του αθλητισμού, όπως τα υπηρέτησε ο ίδιος. Εκείνος δηλαδή, που αρνήθηκε να γίνει ένσταση από την ελληνική αποστολή μετά τον τερματισμό του αγώνα 10χλμ. στο Ρίο, αναγνωρίζοντας τη νίκη του Ολλανδού Φέρι Βέερτμαν, ο οποίος χτύπησε νωρίτερα το χέρι του στην πλακέτα τερματισμού (και παρότι ήταν εμφανές ότι ο ίδιος ο Γιαννιώτης είχε περάσει πρώτος τη νοητή γραμμή, κάτι όμως που δεν έχει σημασία στο open water).

Με την επισημοποίηση της συνεργασίας του με την ομοσπονδία, ο «ασημένιος» Ολυμπιονίκης κάνει πράξη αυτό που είχε προαναγγείλει μετά το Ρίο και την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, την επιθυμία του να παραμείνει στο χώρο του υγρού στίβου και να βοηθήσει στην ανάπτυξή του. Ως ένας αθλητής-σύμβολο του ελληνικού αθλητισμού, ως ένας άνθρωπος που δούλεψε σκληρά, χωρίς ποτέ να παραπονεθεί ή να γκρινιάξει δημόσια, ως ένας χαρακτήρας-κόσμημα, που ουδέποτε προκάλεσε ή έδωσε αφορμές για κακεντρεχή σχόλια, ο Γιαννιώτης έχει πολλά να διδάξει στις επόμενες γενιές και τους επίδοξους διαδόχους του. Το μόνο που χρειάζεται, είναι να βρει απέναντί του ευήκοα ώτα και… ανοιχτά μυαλά.

Με αφορμή το νέο ρόλο του Σπύρου Γιαννιώτη στα δρώμενα του υγρού στίβου και γενικά του ελληνικού αθλητισμού, το ΑΠΕ-ΜΠΕ κάνει μία αναδρομή στις σπουδαιότερες στιγμές της μεγάλης καριέρας του, αλλά και στους σταθμούς της ζωής του:

– Στις 19 Φεβρουαρίου 1980, στο μακρινό και… μουντό Λίβερπουλ, έρχεται στον κόσμο ο άνθρωπος που έμελλε να γίνει ένας φωτεινός φάρος του ελληνικού αθλητισμού. Ο Σπύρος Γιαννιώτης γεννιέται στον τόπο καταγωγής της μητέρας του, Μπρέντα Σουίνι, με τον οποίο νιώθει πάντα συνδεδεμένος. Η αγάπη του στην ποδοσφαιρική ομάδα της Λίβερπουλ είναι πολλάκις εκπεφρασμένη, γι΄αυτό άλλωστε πριν δύο εβδομάδες τιμήθηκε στη Θεσσαλονίκη από τον τοπικό σύνδεσμο φιλάθλων των «κόκκινων». Το αγαπημένο moto των οπαδών της Λίβερπουλ είναι εδώ και λίγα χρόνια χτυπημένο σε τατουάζ στο σώμα του, ελαφρώς… παραποιημένο για την περίσταση: «You ‘ll never swim alone»…

– Μεγαλώνει στην Κέρκυρα, τόπο καταγωγής του πατέρα του Διονύση. Στο «νησί των Φαιάκων» θα μυηθεί και στην κολύμβηση, μετά από προτροπή της μητέρας του, η οποία υπήρξε και η ίδια κολυμβήτρια στα νιάτα της. Αν και το ταλέντο του ξεχωρίζει, οι συνθήκες προπόνησης στην Κέρκυρα πόρρω απέχουν από το να χαρακτηριστούν ιδανικές. Ο Γιαννιώτης μετακομίζει για ένα διάστημα στη Θεσσαλονίκη και από το 1999 εγκαθίσταται στην Αθήνα και ξεκινά τη συνεργασία του με το Νίκο Γέμελο, που θα παραμείνει ο προπονητής του ως το τέλος της καριέρας του.

– Το καλοκαίρι του 1998 παίρνει το «βάπτισμα του πυρός» σε μεγάλες διοργανώσεις, συμμετέχοντας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα εφήβων/νεανίδων, στην Αμβέρσα. Από την επόμενη χρονιά γίνεται μόνιμο στέλεχος της εθνικής ομάδας, με πρώτη συμμετοχή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 25άρας πισίνας του Χονγκ Κονγκ. Σε ηλικία 20 ετών, πραγματοποιεί το Ολυμπιακό ντεμπούτο του στο Σίδνεϊ. Θα ολοκληρώσει την καριέρα του καταγράφοντας πέντε Ολυμπιακές συμμετοχές, αριθμός σπάνιος για κολυμβητή, παγκοσμίως.

– Είναι ο πρώτος Έλληνας κολυμβητής που αγωνίστηκε σε τελικό Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Αυτό συνέβη το 2001 στη Φουκουόκα της Ιαπωνίας, όταν πήρε την έβδομη θέση στα 400μ. ελεύθερο. Μέχρι τότε, η μοναδική ελληνική παρουσία σε τελικό ήταν εκείνη της Έλλης Ρουσάκη στο Παγκόσμιο του 1986, στη Μαδρίτη (6η στα 200μ. πεταλούδα).

– Μαζί με τους Γιάννη Κοκκώδη, Νίκο Ξυλούρη και Άκη Οικονόμου, χαρίζουν το 2002 στην Ελλάδα το πρώτο μετάλλιο της ιστορίας της σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κολύμβησης. Ανεβαίνουν στο τρίτο σκαλί του βάθρου των 4Χ200μ. ελεύθερο στο Βερολίνο, ανοίγοντας το… χορό για μια σειρά επιτυχιών τα επόμενα χρόνια.

– Η καριέρα του στην πισίνα έφτασε στο αποκορύφωμά της στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 2004. Ο Γιαννιώτης πήρε την πέμπτη θέση στα 1.500μ. ελεύθερο και την έβδομη στα 400μ. ελεύθερο και είναι ο μόνος Έλληνας κολυμβητής, μετά τους Αγώνες του 1896, που συμμετείχε σε δύο τελικούς. Επίσης, η πέμπτη θέση είναι η καλύτερη που έχει πάρει Έλληνας αθλητής στα αγωνίσματα της κλασικής κολύμβησης σε Ολυμπιακούς, εξαιρουμένων και πάλι των Αγώνων του 1896.

– Μετά το 2004, ο Σπύρος Γιαννιώτης μαζί με το Νίκο Γέμελο αρχίζουν να σκέφτονται τη μετάβαση του αθλητή στην κολύμβηση ανοιχτής θάλασσας. Το παράτολμο εγχείρημα (αφού το άθλημα ήταν σχεδόν άγνωστο ως τότε στην Ελλάδα) θα γίνει πράξη τον Μάρτιο του 2007, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μελβούρνης. Στον πρώτο του αγώνα εκτός πισίνας, ο 27χρονος -πια- Κερκυραίος κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στα 5χλμ. και ανοίγει στην καριέρα του μία νέα σελίδα, που έμελλε να αποδειχθεί «χρυσή»…

– Ένα μήνα μετά την αποτυχία του στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου (16ος στα 10χλμ.), ο Γιαννιώτης αναδεικνύεται πρωταθλητής Ευρώπης στα 5χλμ. στο Ντουμπρόβνικ. Στο ίδιο αγώνισμα, θα πάρει δύο ασημένια μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα (2009, 2011), καθώς και ένα χάλκινο στο Ευρωπαϊκό του 2010. Στη διοργάνωση αυτή κατακτά χρυσό μετάλλιο στο ομαδικό, μαζί με τον Αντώνη Φωκαϊδη και την Κέλλυ Αραούζου.

– Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του στην (Ολυμπιακή) απόσταση των 10χλμ. θα έρθει στο Παγκόσμιο της Σανγκάης, το 2011, όπου κατακτά το χρυσό μετάλλιο. Στο τέλος εκείνου του έτους αναδεικνύεται από τη FINA ως ο κορυφαίος κολυμβητής της χρονιάς στο open water, μαζί με τον μεγάλο αντίπαλό του, τον Γερμανό Τόμας Λούρτς. Εντός συνόρων, αναδεικνύεται κορυφαίος αθλητής της χρονιάς από τον ΠΣΑΤ, διάκριση που θα επαναληφθεί τα δύο επόμενα χρόνια.

– Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου πηγαίνει ως φαβορί για ένα μετάλλιο, αλλά περιορίζεται στην τέταρτη θέση. Στα 32 του χρόνια, φαίνεται πως δεν θα έχει άλλη ευκαιρία… Ξεσπάει σε κλάμματα μετά το τέλος του αγώνα και στις δηλώσεις του ζητάει συγγνώμη από τους Έλληνες γιατί τους απογοήτευσε… Κι όμως, η τέταρτη θέση ήταν ως τότε η καλύτερη για Έλληνα κολυμβητή σε Ολυμπιακούς Αγώνες, εκτός εκείνων του 1896!

– Ενα μήνα μετά το Λονδίνο, ο Γιαννιώτης παντρεύεται την εκλεκτή της καρδιάς του, Ισμήνη Καλαντζή, με κουμπάρο τον προπονητή του, Νίκο Γέμελο. Λίγους μήνες μετά το Ρίο, η Ισμήνη έφερε στον κόσμο το πρώτο τους παιδί. Ο υιός Γιαννιώτης γεννήθηκε ανήμερα της ονομαστικής εορτής του πατέρα του, στις 12 Δεκεμβρίου 2016.

– Η επιβεβαίωση που ο ίδιος χρειαζόταν -κυρίως για ψυχολογικούς λόγους- ώστε να συνεχίσει την καριέρα του, ήρθε το 2013 στη Βαρκελόνη. Στα 33 του χρόνια πια, και απέναντι σε μία καινούρια γενιά κολυμβητών που πλέον ειδικεύονται στην ανοιχτή θάλασσα (χωρίς απαραιτήτως να έχουν περάσει από την πισίνα, όπως συνέβαινε με τους παλιότερους) διατηρεί τον παγκόσμιο τίτλο στα 10χλμ., ενώ κατακτά και το ασημένιο μετάλλιο στο ομαδικό. Η επιτυχία αυτή είναι αρκετή για να αναζωογονήσει τα κύτταρά του και να του επιτρέψει να θέσει ως νέο -και ύστατο- στόχο τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Στα φημισμένα (όσο και ρυπαρά) νερά της Κοπακαμπάνα, θα γραφτεί η τελευταία και σπουδαιότερη σελίδα στο βιβλίο του κορυφαίου σύγχρονου Έλληνα αθλητή.

– Παρότι σε μεγάλη διοργάνωση αγωνίστηκε για τελευταία φορά στην πισίνα στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου, συνέχισε να μετέχει κανονικά στις εγχώριες διοργανώσεις, μέχρι και το τέλος της καριέρας του. Είναι ο ρέκορντμαν πανελληνίων τίτλων, φτάνοντας τους 32 (χωρίς να υπολογίζονται τα ομαδικά αγωνίσματα), ενώ πανηγύρισε 18 πρωταθλήματα στα ισάριθμα χρόνια που αγωνίστηκε με το σκουφάκι του Ολυμπιακού! Στην τελευταία του εμφάνιση, τον Ιούνιο του 2016 στον Άλιμο, γνώρισε την αποθέωση μετά τη νίκη του στα 1.500μ., με κάποιους συναθλητές του να δακρύζουν για τον αποχαιρετισμό του.

– Είναι ο μοναδικός Έλληνας που έχει κατέβει τα 15 λεπτά στα 1.500μ. ελεύθερο, επίτευγμα που σημείωσε στον προκριματικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου με επίδοση 14:53.32. Στην ίδια κούρσα σημείωσε και πανελλήνιο ρεκόρ στα 800μ. (7:55.67), που αντέχει μέχρι σήμερα, όπως και το 3:48.67 στα 400μ., το οποίο είχε πετύχει το 2006.

– Για μία και μοναδική φορά, στο Παγκόσμιο του 2013, ο Γιαννιώτης δοκίμασε τις δυνάμεις του και στον απόλυτο μαραθώνιο της κολύμβησης, τα 25χλμ. Αν δεν είχε χάσει μία στροφή (πέρασε εσωτερικά τησ σημαδούρας και όχι απ΄έξω, όπως έπρεπε), ώστε να υποχρεωθούν οι κριτές να τον γυρίσουν πίσω, θα είχε ανέβει στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, αφού ήταν πρώτος με διαφορά από τους επόμενους. Τελικά πήρε την έκτη θέση, έχοντας κολυμπήσει στην παραλία της Μπαρτσελονέτα επί 4 ώρες και 47 λεπτά…

– Ο Σπύρος Γιαννιώτης επελέγη από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή ως πρώτος λαμπαδηδρόμος στην Τελετή Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας για τους Αγώνες του Λονδίνου, ενώ ήταν σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής στην Τελετή Λήξης στη βρετανική πρωτεύουσα.

– Είναι στέλεχος του Πολεμικού Ναυτικού, με τον βαθμό του Υποπλοιάρχου, και με την ιδιότητά του αυτή έχει συμμετάσχει σε Παγκόσμια Στρατιωτικά Πρωταθλήματα, όπου μάλιστα έχει κατακτήσει ένα χρυσό μετάλλιο.

ΠΗΓΗ:ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:EUROKINISSI